บทความจากพระราชบัญญัติ คณะสงฆ์ไทย

ประกาศ
ห้ามพระเณรไม่ให้บวชหญิงเป็นบรรพชิต**

          หญิงซึ่งจักได้สมมติตนเป็นสามเณรี โดยถูกต้องพระพุทธานุญาตนั้นต้องสำเร็จด้วยนางภิกษุณีให้บรรพชา เพราะพระองค์ทรงอนุญาตให้นางภิกษุณีมีพรรษา 12 ล่วงแล้วเป็นปวัตตินี คือ เป็นอุปัชฌาย์ ไม่ได้อนุญาตให้พระภิกษุเป็นอุปัชฌาย์ นางภิกษุณีหมดสาบสูญขาดเชื้อสายมานานแล้ว เมื่อนางภิกษุณีผู้รักษาขนบธรรมเนียมสืบต่อสามเณรีไม่มีแล้ว สามเณรีผู้บวชสืบต่อมาจากภิกษุณีก็ไม่มี เป็นอันเสื่อมสูญไปตามกัน ผู้ใดให้บรรพชาเป็นสามเณรี ผู้นั้นชื่อว่าบัญญัติสิ่งที่พระพุทธเจ้าไม่บัญญัติ เลิกถอนสิ่งที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติไว้แล้ว เป็นเสี้ยนหนามแก่พระศาสนา เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีฯ

          เพราะเหตุนี้ ห้ามไม่ให้พระเณรทุกนิกาย บวชหญิงเป็นภิกษุณีเป็นสิกขมานา และเป็นสามเณรีตั้งแต่นี้ไป

ประกาศแต่วันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2471
กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์

* พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕

หลักกฎหมายตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕

- มาตรา ๕ ทวิ ในพระราชบัญญัตินี้

          คณะสงฆ์ หมายความว่า บรรดาพระภิกษุที่ได้รับบรรพชาอุปสมบทจากพระอุปัชฌาย์ตามพระราชบัญญัตินี้ หรือตามกฎหมายที่ใช้บังคับก่อนพระราชบัญญัตินี้ ไม่ว่าจะปฏิบัติศาสนกิจในหรือนอกราชอาณาจักร

- มาตรา ๒๐ คณะสงฆ์ต้องอยู่ภายใต้การปกครองของมหาเถรสมาคม การจัดระเบียบการปกครองคณะสงฆ์ให้เป็นไปตามที่กำหนดในกฎมหาเถรสมาคม

ข้อมูลที่ปรากฏจากประชุมสภาวิชาการมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ครั้งที่8/2545 เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2545 ที่ระบุว่าได้มีจารีตประเพณีและหลักการของคณะสงฆ์ไทยฝ่ายเถรวาท ประกอบด้วย

          (1) พระบัญชาสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ พ.ศ. 2471ห้ามภิกษุสงฆ์ในประเทศไทยทำการอุปสมบทให้แก่สตรี
          (2) คำวินิจฉัยของมหาเถรสมาคมในการประชุมครั้งที่ 28/2527 และครั้งที่18/2530 ห้ามภิกษุสงฆ์ทำพิธีอุปสมบทให้สตรีเป็นภิกษุณี
          (3) พระวรธรรมคติสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2544 ห้ามบวชให้แก่สตรีเพื่อเป็นภิกษุณี

          ซึ่งข้อวินิจฉัยมหาเถรสามาคม พระบัญชา และพระวรธรรมคติของสมเด็จ